identiteit in Christus

11 Beste vrienden, jullie zijn als vreemdelingen en vreemdelingen in deze wereld. Ik smeek jullie om de slechte dingen te vermijden die je lichaam wil doen en die tegen je ziel strijden.

12 Overal om jullie heen leven mensen die niet geloven en die misschien zeggen dat jullie verkeerd bezig zijn. Leidt zo’n goed leven dat zij de goede dingen die u doet zullen zien en God de eer zullen geven op de dag dat Christus wederkomt. (1 Petrus 2:11-12 NCV)

In zijn eerste brief bemoedigt de apostel Petrus de nieuwe gelovigen van vijf kerken uit de eerste eeuw die in Romeinse steden in Klein-Azië zijn gevestigd.  Het publiek bestaat vermoedelijk uit een mengeling van Joodse christenen die uit Rome verbannen waren en heidenen die in hun woonplaats tot geloof gekomen zijn.  Hoe dan ook, wat in hun vorige levens normaal was, is nu vreemd. In dienst van de opgestane Christus die voor alle zonden werd gekruisigd, was er geen behoefte meer aan afgoderij en dierenoffers in een tempel.

De eerste christenen pasten er niet meer bij en werden sociaal verbannen.  Hun nieuwe identiteit lag in Christus, niet in de wereld. Daarom werden zij vervolgd om hun geloof. Petrus herinnert hen eraan dat Christus, die geleden heeft en teruggekeerd is in heerlijkheid, ook heerlijkheid zou geven aan hen die trouw bleven.

Vandaag heb ik de 2e inenting gekregen van het vaccin Moderna COVID 19. Deze maand is het een jaar geleden dat de pandemie voor mij en mijn gezin werkelijkheid werd.  Scholen gingen snel over van persoonlijk naar virtueel leren. Nu ben ik teruggekeerd naar bijles en vervangend onderwijs en ik voel me dankbaar dat K-12 personeel in mijn staat in fase 1b is opgenomen.

Als ik nadenk over hoe virussen het menselijk lichaam binnendringen en hoe vaccins werken, is de term die bij me opkomt identiteit. God schiep ieder mens met zijn eigen identiteit, die wordt bepaald door het immuunsysteem.  Alles wat het lichaam binnenkomt en niet als “eigen” geïdentificeerd wordt, kan een allergische reactie, een immuunreactie veroorzaken.  Dit kan zo eenvoudig zijn als een stukje stof, huidschilfers van huisdieren, pollen, of zo dodelijk als het gif van een zwarte weduwe of een Copperhead slang.

Maar hoe kan iets zo eenvoudig en microscopisch klein als een virus een immuunreactie veroorzaken?  Het SARS-CoV-2 virus dat verantwoordelijk is voor de COVID-19 pandemie bestaat uit twee belangrijke componenten, een eiwitmantel met aanhechtingspieken en enkelstrengs RNA dat codeert voor de productie ervan. Ja, virussen zijn zo eenvoudig dat ze zich niet eens zelfstandig kunnen voortplanten. Maar dat weerhoudt virussen er niet van het menselijk lichaam binnen te dringen met een dodelijke ziekte. 

Wanneer het SARS-CoV-2 virus het ademhalingssysteem binnendringt, identificeert het cellen in het slijmvlies van de neusholte die een specifieke receptor hebben. De viruseiwitpieken hechten zich aan de receptoren.  De eiwitmantel blijft buiten de cel, hij heeft zijn werk gedaan.

 De RNA-streng wordt in de cel geïnjecteerd, waardoor deze wordt gekaapt om meerdere eiwitmantels en RNA-strengen te produceren.  Deze componenten worden samengevoegd tot een groot aantal nieuwe virussen die uit de geïnfecteerde cel barsten en deze vaak doden.

Naarmate het virus zich vermenigvuldigt, kan een geïnfecteerde persoon, vooral tijdens de eerste week of zo, grote hoeveelheden van het virus uitscheiden. Op dat moment kunnen er geen symptomen zijn. Of het nieuwe slachtoffer van het virus kan koorts, een droge hoest, keelpijn, reuk- en smaakverlies of hoofd- en lichaamspijn krijgen.

Elk nieuw virus zoekt een andere cel met een oppervlakte-receptor langs de ademhalingswegen om binnen te dringen.  Hoe verder de virussen de luchtwegen binnendringen, hoe talrijker deze oppervlaktereceptoren zijn en hoe dodelijker de invasie wordt. De dunnere, verder weg gelegen vertakkingen van de bronchiën in de longen eindigen in kleine luchtzakjes, alveoli genaamd. Elke luchtzak is bekleed met een enkele laag cellen die rijk zijn aan de celoppervlakte-receptor.  De functie van de oppervlaktereceptor is de bloeddruk te helpen regelen, wat cruciaal is om zuurstof in het bloed te krijgen.

Wanneer het SARS-CoV-2-virus het lichaam binnendringt, wordt het onmiddellijk als vreemd herkend.  Het immuunsysteem begint antilichamen te produceren om het te vernietigen. Wetenschappers onderzoeken hoe lang een COVID-19-overlevende beschermd kan zijn door de geheugencellen die van zijn ziekte bestaan.

Het Moderna-vaccin werkt volgens hetzelfde proces van immuunreactie als het virus zelf. Het vaccin bevat een segment van de boodschapper (mRNA) van het SARS-CoV-2-virus. Het mRNA dringt een cel binnen en kaapt deze om stukjes van het spike-eiwit te produceren.  Het lichaam identificeert deze spike-eiwitten als vreemd en zet een immuunreactie in gang.  Er worden antilichamen geproduceerd die het SARS-CoV-2-virus vernietigen en als geheugencellen achterblijven om hopelijk bescherming te bieden tegen toekomstige aanvallen.

Aangezien het SARS-Co -2-virus een nieuw virus is, zullen wetenschappers de doeltreffendheid van het vaccin tegen nieuwe varianten blijven onderzoeken. Virussen zijn zeer vatbaar voor mutatie omdat hun genoom zo klein is dat elke fout die optreedt tijdens de replicatie van het RNA kan resulteren in een structurele verandering in de eiwitpieken.  Zullen de door het vaccin geproduceerde antilichamen de identiteit van de nieuwe varianten herkennen? Moet het vaccin worden aangepast?  Zal er een herhalingsprik moeten worden gegeven aan de mensen die al gevaccineerd zijn?

Voor de christenen uit de eerste eeuw was de Heilige Geest als het ultieme immuunsysteem. In tegenstelling tot degenen onder ons die vaccins zoeken om virussen te bestrijden, hadden de gelovigen die een nieuwe identiteit in Christus vonden de Heilige Geest om hen te helpen de “kwade dingen” af te weren die hun lichaam hen wilde laten doen. Zij werden niet alleen aangevallen door hun eigen verlangens, maar ook door de maatschappij om hen heen die hen beschuldigde van “verkeerd handelen”. Elke nieuwe beschuldiging, van binnenuit of van buitenaf, was als een nieuwe variant, die oorlog wilde voeren tegen hun nieuwe identiteiten.

Niemand weet nog hoe effectief de nieuwe vaccins zullen zijn tegen de COVID-19 varianten, noch weet men zeker hoe lang lichamen die het virus hebben verslagen het geheugen zullen behouden dat nodig is om nieuwe infecties te blokkeren. Als volgelingen van Jezus kunnen wij echter net als de eerste kerken geloven dat Christus ons de kracht zal geven die we nodig hebben om aanvallen van allerlei aard te weerstaan. Als we naar Hem blijven kijken en uit Zijn kracht putten, hebben we toegang tot een hoop die zelf ook kan “infecteren”.

Deze zondag zullen christenen over de hele wereld een opgestane Verlosser aanbidden, Jezus Christus. Net zoals Petrus de gemeenten aanspoorde om “altijd bereid te zijn aan ieder die u vraagt naar de reden van de hoop die gij hebt, antwoord te geven, maar doe dit met zachtmoedigheid en eerbied” (1 Petrus 3:15), worden wij eraan herinnerd hetzelfde te doen. Terwijl wij opstaan en de vernietigende infectie van de zonde afweren, kijkt de wereld toe. Het kan zijn dat iemand in ons leven nu in duisternis verkeert en een uitweg zoekt. Laten we bidden dat we deze Pasen de genade zullen hebben om de aanstekelijke liefde en hoop van Christus te verspreiden onder hen die dat het meest nodig hebben.